aney etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
aney etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

15 Haziran 2014 Pazar

Babamı özlemek

Baba evin direğiymiş hakikaten

Bunu dokuzuncu senede gözyaşlarıyla kabul ediyorum. Oysa rahmetli çok bunaltırdı bazen kurallarıyla
Tam bir kontrol amiriydi ;her şeye karışırdı. O kadar alışmışız ki işleri bizim için kolaylaştırmasına ve yoluna koymasına
şimdi pürüz çıktığında bu kadar şaşkın Görünmemiz ondandır elbet  yediğimiz her tokatta sonra öbür yanağımızı çevirmemiz babamızın hayattan bizi koruma ısrarı olabilir  mi ?


Hayatta olsaydı yılın bu zamanında bu karede olurdu ; dört dörtlük olması için çaba sarfettiği evinin bahçesinde.     Büyük ihtimalle bizleri de bir piknik için yanına toplamış olurdu
Şimdiyse her birimiz buruk , manasız işlerin peşinde , alabildiğine kopuk ...

Allah rahmet etsin , mekanın cennet olsun Babam. Amin.

2 Mayıs 2012 Çarşamba

ahvalimiz ..

kürkçü dükkanına uğramaya karar veren Neval  anlatıyor;


annem,   kısa bir müddet için evine gitti,hastalanınca yine aldık bize.   yaşlanınca insan havadan nem kapıyor biline..
birbirimize epey alıştık,  evde üçüncü kuşağın olması da güzel his,  lakin ergenimle yaşadığımız kaçınılmaz sürtüşmelerde ,    ister istemez taraf tutunca ,ödüm patlıyor kalbi kırılacak diye.
işte o anlarda aklıma ,onların yaşlarında annemle tartışırken anneannemin de müdahil olduğu geliyor,  demek her şey sırayla yaşanıyor diyorum.



minik kızım stajını bitirdi, evde tembellikte.    avareliğindendir ki, tv' de her gördüğü tarife sulanıp, başımı şişirmekle,    kardeşine sataşmak arasında gidip geliyor amaçsızca.   azıcık da babana takıl desem de, şakayı seven birine sataşmak hiç zevkli değilmiş.

kaynanam bize gelmek için, aneyin gitmesini bekliyormuş :((    bense azıcık kafamı dinlemeyi :(
yazın olan sürtüşmeden sonra,  gelmez diye düşünüyordum oysa. ya yüzsüzlük edecek kadar istanbula gelmek istiyor,   ya da soğukluk girmesini istemiyor .   nasıl davranacağımdan emin değilim. tek bildiğim; bir dahaki gidişimde surat asarsa bavulumu toplayıp eve geeleceğim.
insan bir yaştan sonra ya pervasız oluyor ya da tırsık


bahar ayı en çok bekleyip , kararlar almak istediğim zaman dilimi olmasına rağmen,  en verimsiz geçirdiğim mevsim maalesef.   yeni başlangıçları ne kadar istesem de,aniden ortaya çıkan sorunlar zihnimizi alabildiğine meşgul ederken,   bir yandan da takatsiz düşüren halsizlikle boğuşuyorum.
mevsim yorgunluğu diye geçiştirmek istediğimde ,gitmediğim doktor randevum geliveriyor aklıma

2 Şubat 2012 Perşembe

ortak karı

aney'in lafı ;   kumaya böyle derler, bizim oralarda.  hoş trakyalılarda pek yoktur kumalık.
18 -19 yaşlarında,   annemin dolabına el atmaya başladığımda,  böyle derdi de kavrayamazdım.  şimdi minnoş kızım, aldığım her cicili bicili şeye benim diye sahiplendiğinde dank ediyor   ve o  lafı miras bırakıyorum ona.

gerçi kendim ettim,   minnacıkken bile kenara bişeyler koyup,   sevindirmek babından, çeyizin kızım diye diye.  goncam ne çeyizi  ? diye çemkirirken,minik erkekim hani benim çeyizim ?  diye dudağını  bükerdi o zamanlar.  kızı fazla motive etmişim yahu..




ahh      annemin dolabı gizli hazineydi o zamanlar .neler çıkmazdı ki;  metal kutuda hiç kullanmadığımız dikiş makinesi aparatları,  apartman topuklular (koca ayaklarıma hiçbiri olmazdı o başka),  şimdi olsa ayıla bayıla koluma takacağım,  yılan derisi parlak rugan çantalar,  kadife vintage elbiseler..
oyy oyy nerden de verdik sanki ?

yoksa günün birinde kızcağızım da,  düşük bel modasına inat diktirdiğim yüksek yüksek belli eteklerimin arkasından,  böyle ağıtlar yakarmı ki ?
hiç sanmıyorum..

14 Aralık 2011 Çarşamba

bir sorum var; cevabını beğenmediğim

olsaydı başkası yerinde,      çoktan silmiştim ,       koca bir silgiyle      anne.
silemem  ki seni;  dünyaya gelme sebebimsin.        hayatımın kaynağısın.
bana söylediklerini söyleseydi     herhangi biri,     kalbimde de olsa,    kazıyıp atmıştım anne.
lakin sen emanetsin,    babamdan ve bilirim ki,    çektiğim her acı senin yüreğini yakar,    benden fazla çare ararsın




yaptığım hataları bir bir döken ortaya,      olsaydı başkası,      ahh diyecek lafım hiç bitmezdi ona,   sakınmadan düşünmeden.
oysa sana söyleyeceğim her acı söz,     önce yüreğimi  ,   sonra dilimi yakar bilirim.
fakat yaptıklarımı atarken arkaya,     yapmadıklarımı söyleyen olsaydı el,      büyük zevkle dönerdim bir daha aramamacasına.
oysa sen benim annemsin.         kendimi ne kadar paralasam da,     en kolay arkanı döndüğün,     harcadığın olsam da,    annemsin .

herkesin hatasına sonsuz saygın varken     ve      bize bunu devamlı öğütlerken
neden beni  bu kadar zor affediyorsun    anne ?


görsel

27 Temmuz 2011 Çarşamba

toprağım.
direksiyon yönelince,   tanıdık manzaralara





açık camdan içeriye, eski tasasız günleri anımsatan kokular dolmaya başlayınca,      çocuk gibi sonuna kadar açmak isterim pencereyi,      arkadan çemkiren ergenime inat




bu da kısa günün karı,     köydeki kermesin son günüymüş;





ceket, bluz  beş ,  etek üç lira.      ceket  dantel,  biraz geniş ,etekse lastikli ve  rahat .      kadife,kendinden desenli.       kışın işe giderken giymek için aldım .      tekbirin  penye tunikleri  vardı, boyu epey uzun ,      pantolon giymediğim   için   almadım. ama aklım kalmadı değil.
ya işte böyle ...      ne kadar dolap da boşaltsam     temizliklerde,      avmlerden,pazarlardan     eli boş da çıksam,     nasibimde varsa eğer ,      hiç aklıma gelmeyen yerden ,   istediği şeyi buluyor insan  . hem de komik fiyatlarla.

arapça yazamıycam şimdi;     nasiibüke yüsiibüke ,  velev kane tahtel cibali. 
(nasibin seni bulur,   velevki   taşın altında da olsa)

26 Haziran 2011 Pazar

pazar bu ; uzar da uzar

*dikkat bu post kaynana meconu ( macerası) içerir.

herhalde bu pazar ,  hayatımın en uzun günlerinden  biridir.         belki de evde insandan adım atacak yer olmadığındandır ?     erken kalktığım için midir ?          yoksa elim sudan,   bedenim       mutfaktan  çıkmadığından  mıdır?       seç beğen al !





ama sabah kahvaltıda,   kazan kaldırdı bu yeniçeri ;   heytt    yeter yahu,      öğlen olmuş artık bi dahaki öğün akşama diye.       hani vardır bi laf ;    zengin iş diye,   fakir aş diye kalkarmış.       bizim  misafir avane, oldum olası hiç doymaz bizim evde.    yediğinde gözüm yok ,      işçilikten muzdaribim ayol.       sofrada hep bir sonraki öğünün hesabı yapılır,     bu da sinir eder haliyle.

bu uzuun  güne  bir avm gezisi,  bir de beylik pazarı turu da sığdırıverdim .     ne kadar bereketlenmiş gün değil mi ?       pazar her zamanki gibi,      kalabalık ve sıcaktan dolayı nefes alınamaz haldeydi.     dönem dönem moda olan,   bir sürü ıvır zıvırın yanısıra,      avizeye varana dek bilumum çeşit vardı her zamanki gibi.
nihayet kırk yaşını aştığım şu zamanda , anlık heveslere set çekip,bilinçli tüketici olmayı  başardığımdandır ki hiç birşey almadan çıktım geldim,olan ayacıklarıma oldu.
asıl alışveriş,    ergenimin diploma töreni içindi ,    mecburen avm ye gidildi;





pazarda,  dikkatimi çeken  gençlerin çoğunluğuydu,     en özençli  tüketici onlar çünkü.      aklıma geldi,  ister istemez yirmili yaşlarım.         üşenmeden çocukların elinden tutup,   pazarları gezdiğim zamanlar..    o zamanlar bakıp da,  alamayanlardan biriydim.       kredi kartı felan nerde ?    maaşla geçinen bir aileydik.   o kadar ukde kaldı ki  içimde,   en basiti tepsi isterdim alamazdım.     annemdeyse bir sürü vardı , ama gurur yapıp isteyemezdim.       şu kumaş kaplı siyah çantalar revaçtaydı ,  o kadar isterdim alamazdım.    annem almış, nasıl özendim.      hiç huyum değildir ama ister gibi yaptım , vermedi .

biriken istekler , insanda açlığa sebep oluyor.     öyle fazla bluz çanta ve tepsi almışım ki sonradan,  ömrüm boyunca kullansam bitmez herhalde.     aneyin demesiyle düze çıktığımızda ,   sonu gelmez alışveriş furyaları başlıyor,   kasırga misali alıyoruz da alıyoruz.
önceden ihtiyaçlar yön verirken alışverişe,   şimdi moda yol gösteriyor  . o zaman da  ortadireğimin kredi kartı  borcu bitmiyor da bitmiyor      
tıpkı  bu pazar günü gibi.

8 Mayıs 2011 Pazar

ah aney ,anlayamadım





yine çözemedim şifrelerini .      sıkıntını  göremedim.       her zamanki gibi .
halbuki artık sen çocuğum oldun,   ilgi ve alaka bekleyen,    bulamayınca küsen
dertleşmekti niyetin belki ama,     alıcılarım kendime ayarlıydı  .

hafta sonları  çalışmak yaramıyor galiba...
kendimi tekmelemek istiyorum

5 Mayıs 2011 Perşembe

anaç anne

aslında hepimiz öyleyiz,   bencil istisnalar dışında.     hani şu filmlerde gördüğümüz,   alkol içerken bebeğine sussun diye,   verenlerden bahsediyorum

annem hep kendini paralamıştır bizim için ;   bir derdimiz olur,      üzmeyelim desek de  kırk yaşına da gelsek,    annemize anlatmadan paylaşmadan duramayız .     en samimi duayı ,  onun edeceğini bildiğimiz için belki de




evrenden pozitif enerji avına çıkanlar !      üzgünüm  dua etmek diyebir kavram var;   vücudu tepeden tırnağa iyileştiren,   pozitifliğin en uç noktası.     inançla bezenmiş , etkileri kanıtlanmış

anne olduğunuzda ,bambaşka bir bakış açısı seriliyor önünüze.      hani ;   oflayıp- pufladığımız, her daim  beni anlamıyor nidalarıyla eleştirdiğimiz,    annelik bakışı ve değerleri.   otomatikman vücudumuzda bazı varlığından haberdar olmadığınız,   düğmelere basılıyor ilahi güç tarafından.       O'nun  ölçülemez şefkatinden,  bir katre peydah oluyor sinemizde.     içimizi  evlat sevgisiyle taşıran,    hep canparemizi  düşünmeye sevkeden.




tatlı tatlı derin uykularımızdan,    sadece onun nidalarıyla uyanabiliyoruz.    o doyduğunda,    açken tok olabiliyoruz .       üşümesin diye nöbetler tutuluyor ,    sular ılıtılıyor,      doktorlar bin türlü soruyla canından bezdiriliyor .  ( en azından ben öyleydim )         düştüğümüz  gafletler,   vicdanımızda, derin yankılar uyandırıyor ,   deli annemin yaşadığı gibi
onlara ,  iki saatlik yoldan dondurma da getiririz.    erise de, babanın alaycı bakışları altında . ahh  bu annelik başa bela .       bir yandan da ,   insani değerlerde ulaşılabilecek en yüksek makam





babalar   evin direği;     ama anneler de geri kalan her şeyi.    tuğlası  ;   her açığı    kapamaya çalışan.      bacası  ;    her daim evladını tok tutmaya çalışan.        kapısı ;  o kapıdan zararı dokunacak, hiçbir şey girmesin diye uğraşan .       penceresi;       yavrusuna güzel ahlakı  ,hep iyi şeyleri göstermeye uğraşan

direk orda dursun ,    evi ayakta tutsun .
evi ev , yuva yapan,     bütünleyen bizleriz       kimse kusura bakmasın  please



.

13 Nisan 2011 Çarşamba

annem

tanıdığım her anı telaşlı olan annem





evlendiğimde her hafta,   evimin bir eksiğiyle kapımda biten     .hatta bir keresinde halıyı bile paket edip getirmişti.    hem de otobüsle
her gittiğimizde,     istisnasız bir şeyler yedirmeye uğraşan
dönüşlerde,      hep arkamızdan el sallayan
derdimize en az bizim kadar yanan ve çare olmaya çalışan





eve geldikleri andan itibaren o gün ne yaptıklarını,okulda ne yediklerini vs vs ıvır zıvırı öğrenmek için  çocuklarının peşinde gezen,en ufak dertlerinde ,acılarında dünyası kararan  neval
anneme benzemek istemiyorum diye yola çıkanlar !
üzgünüm naçar benziyorsunuz eninde ya da sonunda .
ve farkettiğinizde,    bunun o kadar da kötü olmadığına zaten ikna olmuş bulunuyorsunuz.

2 Şubat 2011 Çarşamba

neval bugünlerde..

yazıları otomatiğe bağlamış

pc si arızalanmış,

yorumlara ulaşıp yayınlayamamış      değil cevap yazsın

pazar akşamı dananın kuyruğunu koparmış

o zamandan bu zamana uyku haram olmuş,  yemek ise hazımsızlıktan ibaret







herkese savaş açmış ;    yüksek tansiyona bile

yüzmüş yüzmüş kuyruğuna gelmiş

o kuyrukta nerdeyse annesiz kalıveriyormuş

nevalin bütün ipleri kopmuş,    sallanıyor boşlukta       öylece ..

10 Mayıs 2010 Pazartesi

gecikmiş anneler günü postu ve istekler emeller vs vs

niye bu başlığı attım bilmiyorum bizim evde anneler ve babalar günü kutlanmaz,çok önemsemeyiz bunu.
hediye sektörünün şu günü bu günü diye ticari kar amacı güderek insanları gaza getirdiğini düşünürüm hep
bizim evde doğumgünleri önemlidir bir de yıldönümleri ;tanışma söz felan filan değil,bildiğin evlilik yıldönümleri biz o zaman program yaparız hediyeleşiriz hediyelerde ayrı macera;başka zaman anlatırım onu da.
şimdi isteklere gelelim;
yazın 1,5 ay felan tatilimiz var  ne yapmak istiyorum biliyormusunuz ? saat çalmadan kendi kendime uyanmak
sonra ailemle beraber uzuun uzuun kahvaltı sofralarında beraber olmak
sonraa goncamla istanbulu turist gibi keşfetmek (.malum haftasonları da çalışıyoruz oyüzden sosyal faaliyet gezme tozma sıfır bizde) iyi bir gezesim var hatta semt semt pazarları yağmalıyasım var
ah ! ah! bir zamanlar çarşamba pazarından başlar cuma pazarından çıkardım                                           sonra arminenin outletine gidip baştan aşağı donanasım var
bu pardesü , eşarp tam benlik .  evimizi bir güzel parlatasım var
tepsi tepsi börek ,çörek pasta pişiresim var
sonrada bu sofralarda salon dolusu misafir ağırlayasım var
eh tabii tatili unutmamalı...
sonraa salonuma bunları alasım var ;


geç kalkmış ,uzuun uzun kahvaltı etmiş,tertemiz yaptığı evinden az sonra tatile çıkıcak nevalin bu koltuklarda çok oturası var
ne olur beni bu rüyadan uyandırmayın...